وبلاگ ها و آن چیزی که به وب لاگستان و وب گوپوتیا اشتهار یافته موضوع مهمی برای مطالعه در حوزه علوم اجتماعی و سیاسی شده اند. در این مورد که چرا وبلاگ ها مهم شده اند؟ دیدگاه های زیادی مطرح گردیده و از میان این موارد نقش آن ها در فرایند دموکراتیزه شدن در فضای وبلاگ ها و پیشبرد برنامه های دموکراسی شدن در فضای سایبراست. در این مقاله نویسنده براساس رهیافت نظریه انتقادی، به بررسی قابلیت های وبلاگ ها برای دموکراسی شدن متمرکز شده است و نظریه انتقادی را در شرایط چند بعدی و فرامنطقه گرای اینترنتی به آزمون گذارده است. هدف مقاله توضیح قابلیت های ایجاد شده از طریق اینترنت در بسط حوزه عمومی جدید است. فرضیه این تحقیق این است که وب لاگ ها می توانند با قابلیت های چند بعدی که ایجاد می نمایند، باعث بسط کلونی های جدید و یا حوزه ی عمومی نوین گردند. این تحقیق در حوزه دموکراسی، حقوق بشر و مسائل توسعه سیاسی نوشته شده است. روش جمع آوری و تجزیه و تحلیل مبتنی بر استفاده از داده های ثانویه است.

این پژوهش، به بررسی وضعیت تامین مالی و روندهای سرمایه گذاری خصوصی و عمومی در صنعت فضایی می پردازد. تامین مالی از طریق دولت بیشترین میزان تامین اعتبار برنامه های فضایی را شامل می شود. همچنین همکاری های بین المللی کشورها در این صنعت سهم بسزایی در رشد و توسعه فعالیت های فضایی داشته است. از طرف دیگر، افزایش کاربردهای فناورانه در حوزه های خدمات و دیگر بخش های اقتصادی، انگیزه های ورود سرمایه گذاران خصوصی به صنعت فضایی را افزایش داده است. از این رو، تامین مالی پروژه های فضایی از طریق منابع بخش خصوصی نیز یکی از روند های رو به رشد صنعت فضایی می باشد. یافته های این پژوهش نشان از شیفت و تغییر مشی دولت ها از سرمایه گذاری در ساخت به سمت توسعه تجاری سازی صنعت فضایی می باشد. در مقابل، افزایش کاربردهای فضایی و دیجیتالی شدن این صنعت، راه را برای ورود بازیگران خرد با منابع مالی نه چندان زیاد باز نموده است.

کمبود پارکینگ عمومی در شهر تهران به عنوان یکی از عوامل تاثیرگذار در افزایش ترافیک شهر، آلودگی هوا و در نتیجه کاهش رفاه شهروندان مطرح است و انجام مطالعاتی که دغدغه های اصلی شهروندان تهرانی در برخورد با مشکل مذکور را شناسایی و جهت گیری های لازم برای برنامه ریزان شهری را مشخص کند، لازم به نظر می رسد. به همین منظور در پژوهش حاضر، ابتدا با بررسی استانداردها و آمار مرتبط با پارکینگ های عمومی بر وجود مشکل پارک خودرو در تهران صحه گذاری شده و سپس با مراجعه به صاحبان خودرو، دامنه ی مشکلاتی که عدم وجود فضاهای پارک خودرو برای آن ها به وجود آورده است، شناسایی شده است. براساس نتایج به دست آمده در حدود 74٪ از شهروندان اعتقاد دارند که به طور متوسط زمانی بیش از 10 دقیقه برای یافتن جای پارک صرف می کنند و یافتن جای پارک خودرو برای حدود 65٪ از آنان، تنش عصبی زیادی ایجاد می کند. نتایج به دست آمده حاکی از آثار منفی اجتماعی روانی کمبود پارکینگ در زندگی شهروندان است که باید به عنوان معضلی جدی با آن برخورد شود و می تواند در تنظیم سیاست های شهری استفاده شود.

بیان مسئله: علی رغم توافق کلی دربارة ضرورت وجود فضاهای عمومی کارآمد برای بهبود ابعاد مختلف زندگی در شهر، در زمینة معیارهای شکل گیری فضای عمومی کارآمد به عنوان مفهومی همواره در حال تکامل یکپارچگی وجود ندارد. به نظر می رسد برخی از معیارهای برشمرده شده بنابر جزء نگری و بخشی نگری فلسفی، با سیر تحول این مفهوم از فضای شهری بر اساس تقابل توده و تهی به فضای ایده آل برای تحقق دموکراسی و شکوفایی حیات اجتماعی و موجودیتی فرایندی و رابطه ای همگام نیست. این مسئله نیاز به بازبینی تعاریف هنجاری «شکل خوب فضای عمومی» را با اتخاذ دیدگاهی کل نگر و دربردارندة ابعاد انسانی-معنایی فضا و اثرگذاری عاملیت های دیگر نظیر ویژگی های زمینه و نهادهای قدرت روشن می سازد. هدف پژوهش: هدف از نگارش این پژوهش، ارزیابی نظریات موجود دربارة «فضای عمومی کارآمد» و ارتباط آن با سیر تحول معنایی و عملکردی فضا در حوزة عمومی شهر است. به گونه ای که ضمن ارائة تصویر کلی از روند تحول مفهوم میان رشته ای «فضای عمومی»، شکاف دانش در ادبیات نظری پیشین مشخص شده و با ارائة رویکرد مناسب تر، امکان پیشرفت و توسعة تئوری در این زمینه مهیا شود. روش پژوهش: به منظور ترکیب و نقد دیدگاه های پیشین و زمینه سازی برای مفهوم سازی مجدد در زمینة «فضا در حوزة عمومی شهر» از روش تحقیق مرور یکپارچه بهره گرفته شده است. اطلاعات به روش مطالعة کتابخانه ای براساس ساختار مفهومی مرور گردآوری شده و به روش تحلیل انتقادی و طبقه بندی مفهومی، تجزیه و تحلیل شده است. نتیجه گیری: تعاریف هنجاری-تجویزی فضای عمومی کارآمد با روند تحول تعریف محتوایی-توصیفی فضای عمومی همگام نیست. درنتیجه جهت گیری معرفت شناسانة نادرست به مفهوم فضا، معیارهای جزءنگرانه تنها به یکی از وجوه کالبدی و معنایی فضا یا جمع جبری این دو مورد توجه کرده و تصویری جامع از مفهوم چنددیالکتیکی و مورد مناقشة فضا در حوزة عمومی شهر ارائه نمی دهند. به گونه ای که علی رغم اشکال جدید ارتباط درهم تنیدة انسان و شهر در لوای مفاهیم «مکان عمومی» و «فرایند شهری عمومی»، شاهد نوعی عقبگرد تاریخی به مفاهیم «فضای شهری» یا بازنمایی و تصویری گزینش شده از مفاهیم «فضای عمومی» و «مکان عمومی» هستیم. تعریف شکل خوب فضای عمومی بنابر ماهیت پیوسته در حال تحول و چندعاملیتی فضا، باید فراتر از دستورالعمل هایی دربارة شکل دهی به فضا بوده و با تکیه بر رویکردی کل نگر و تدوین مجموعه راهبردها و قواعد منعطف و پارادیمی کل نگر، چندبعدی و چندمقیاسی و معادله ای چندمجهولی، فرایندهای پویای شکل گیری فضای عمومی را دربرگیرد.

فضاهای عمومی فرصتی برای توسعه ابعاد اجتماعی فرد به لحاظ تعاملات اجتماعی و تجربه مشارکت در حیات جمعی در شهرها هستند که پاسخگو بودن آن ها رشد و توسعه فردی و اجتماعی و نیز رشد تعامل مطلوب انسان - انسان و انسان - مکان را در شهرها به همراه دارد. مقاله حاضر با هدف دستیابی به اصول و مولفه های طراحی فضاهای عمومی پاسخگو و موفق به رشته تحریر آمده که بر روش مطالعه اسنادی، استوار است. نتایج حاصل از مرور برخی مطالعات موجود در این زمینه به ابعاد و مولفه های گوناگونی اشاره دارد که برخی از این موارد به کالبد فضاهای عمومی و برخی به نوع فعالیت های حاکم در این فضاها معطوف می باشند. اما با عنایت به موارد مذکور از یک سو و ابعاد مختلف مکان به صورت عام (مدل کانتر) و نیز نیازهای انسان (مدل مازلو) از سوی دیگر، می توان ابعاد مختلف یک فضای عمومی پاسخگو را در چهار محور طبقه بندی نمود. این ابعاد شامل: پاسخگویی کالبدی، فعالیتی، اجتماعی و معنایی می باشد که مولفه ها و شاخص های متفاوت آن در مقاله ارایه گردیده است.

ترس از قربانی شدن در فضاهای عمومی شهری به طور عام و برای اقلیت های جنسی، مذهبی و قومی به طور خاص موجب تحدید فضاهای عمومی شهری می شود. در این حالت فضای شهری، شکلی تقلیل یافته و تحدیدیافته به خود می گیرد که تنها برای استفاده برخی از افراد و گروه ها آن هم با رعایت شرایط و نکات ایمنی قابل استفاده می شود. این تعریف تقلیل گرا از فضای عمومی شهری موجب عدم استفاده و مشارکت فعالانه عموم به ویژه زنان، کودکان، افراد سالخورده و اقلیت های قومی و مذهبی می شود و همین موجب انسداد در فرایند مدنی شدن و قبض فضای عمومی در بلندمدت می گردد. یافته های مقاله حاضر که با استفاده از روش پیمایش در شهر تهران به اجرا در آمده نشان می دهد که برخی از فضاهای عمومی شهر به دلیل نداشتن امنیت (فراغت از ترس) کافی سبب تهدید جانی، مالی، روانی و فکری شهروندان شده و از این رو مانع حضور گسترده و فعالانه آنها در فضاهای عمومی شهر می شود و نهایتا همین امر موجب تحدید و قبض حوزه عمومی شهری شده است.